Türkiye'de E-Skuter Pazarında Yol Almak: Teori Temelli Nitel Bir Analiz

Abstract

Son yıllarda artan trafik sıkışıklığı, çevresel bozulma ve sürdürülebilir ulaşım çözümlerine olan talep, küresel ölçekte mikromobilite araçlarının yaygınlaşmasını hızlandırmıştır. Elektrikli skuterler (e-skuterler), kısa mesafeli yolculuklar için popüler bir alternatif olarak öne çıkmaktadır. 2019 yılında Türkiye’de kullanılmaya başlanmasından bu yana e-skuterler hızla büyük şehirlerde yaygınlaşmıştır. Bu çalışma, Türkiye’deki e-skuter kullanımını Behrendt ve arkadaşları (2023) tarafından önerilen yedi boyutlu teorik çerçeve kapsamında ele almaktadır. Çalışma; çevre, insan, sosyal ve kültürel faktörler, araç teknolojileri, altyapı, ekonomik dinamikler, halk sağlığı ve düzenleyici politikalar gibi çok boyutlu bir yaklaşım benimsemektedir. Türkiye’ye özgü yerel dinamikleri vurgulayarak sektörün karşılaştığı zorluklar ve sunduğu fırsatlar değerlendirilmiştir. Bulgular, altyapı eksiklikleri, işletme maliyetleri, çevresel sürdürülebilirlik, kullanıcı deneyimi ve mevzuat boşlukları gibi kritik sorunlara işaret etmektedir. Katılımcılardan elde edilen içgörüler, e-skuter sektörünün daha sürdürülebilir ve etkili bir kentsel ulaşım çözümüne dönüşmesi için yenilikçi stratejiler ve politikalar geliştirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır. Bu çalışma, Türkiye bağlamına özgü öneriler sunarak küresel mikromobilite literatürüne katkı sağlamaktadır. Politika yapıcılar, sektör paydaşları ve araştırmacılar için çevresel ve toplumsal sürdürülebilirliği artırmaya yönelik kapsamlı öneriler sunarak, e-skuterlerin kentsel ulaşım sistemlerine entegrasyonunu desteklemektedir.