The Effect of Inter-Season Preparation Training Period on the Physical and Motoric Properties of an Amateur Soccer Team

Abstract

Annual training periodization is typically categorized into three primary phases: the preparatory phase, the competition phase, and the transition phase. The preparatory phase is of critical importance as it establishes the physical, technical, tactical, and psychological foundations necessary for the competitive period. This study aimed to investigate the effects of mid-season preparation training on the physical and motoric attributes of amateur football players. Methods. The study was conducted with 21 male football players (mean training experience: 7 years) who consistently participated in both pre-test and post-test measurements. The mid-season intervention spanned four weeks, consisting of three sessions per week for a total of 12 training units. The training protocol followed a specific weekly rotation: one day focused on strength, one day on endurance, and one day on speed. These sessions also integrated technical-tactical drills, coordination exercises, and low-intensity aerobic endurance activities. Flexibility exercises were not conducted as independent sessions but were incorporated into standardized warm-up and cool-down routines. Anthropometric and physiological variables—including age, height, body weight, Body Mass Index (BMI), body fat percentage, fat mass, lean body mass, vertical jump, leg strength, 10m and 30m sprint times, flexibility, 30-second sit-ups, anaerobic power, and aerobic capacity (VO?max)—were assessed. Statistical analysis was performed using SPSS (Ver. 14). Data normality was confirmed, and a Paired Sample t-test was utilized for pre- and post-test comparisons with a significance level set at ? = 0.05. Results. The findings suggest that a 12-session mid-season training block is effective in enhancing aerobic endurance, speed, and body composition (reduced fat percentage). However, the program proved insufficient for improving explosive power and strength, while the lack of dedicated flexibility training led to a regression in range of motion.

Yıllık antrenman periyodizasyonu tipik olarak üç temel aşamaya ayrılır: Hazırlık aşaması, müsabaka aşaması ve geçiş aşaması. Hazırlık aşaması, müsabaka dönemi için gerekli olan fiziksel, teknik, taktik ve psikolojik temelleri attığı için kritik öneme sahiptir. Bu çalışma, sezon ortası hazırlık antrenmanlarının amatör futbol oyuncularının fiziksel ve motorik özellikleri üzerindeki etkilerini araştırmayı amaçlamıştır. Çalışma, hem ön-test hem de son-test ölçümlerine düzenli olarak katılan 21 erkek futbol oyuncusu (ortalama antrenman tecrübesi: 7 yıl) ile yürütülmüştür. Sezon ortası müdahalesi dört hafta sürmüş ve haftada üç seans olmak üzere toplam 12 antrenman biriminden oluşmuştur. Antrenman protokolü belirli bir haftalık döngüyü takip etmiştir: bir gün kuvvet, bir gün dayanıklılık ve bir gün sürat üzerine odaklanılmıştır. Bu seanslar aynı zamanda teknik-taktik çalışmaları, koordinasyon egzersizleri ve düşük yoğunluklu aerobik dayanıklılık aktivitelerini de içermiştir. Esneklik egzersizleri bağımsız seanslar olarak yapılmamış, standart ısınma ve soğuma rutinlerine dahil edilmiştir. Yaş, boy, vücut ağırlığı, Beden Kitle İndeksi (BKİ), vücut yağ yüzdesi, yağ kütlesi, yağsız vücut kütlesi, dikey sıçrama, bacak kuvveti, 10m ve 30m sürat zamanları, esneklik, 30 saniyelik mekik, anaerobik güç ve aerobik kapasite (VO_2max) dahil olmak üzere antropometrik ve fizyolojik değişkenler değerlendirilmiştir. İstatistiksel analiz SPSS (Sürüm 14) kullanılarak yapılmıştır. Verilerin normal dağılımı doğrulanmış ve ön-test ile son-test karşılaştırmaları için anlamlılık düzeyi \alpha=0.05 olarak belirlenmiş Bağımlı Örneklem t-testi kullanılmıştır. sezon ortasında uygulanan 12 seanslık bir antrenman bloğunun aerobik dayanıklılığı, sürati ve vücut kompozisyonunu (azalan yağ yüzdesi) geliştirmede etkili olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, programın patlayıcı kuvvet ve gücü geliştirmede yetersiz kaldığı, ayrıca özel esneklik antrenmanlarının eksikliğinin hareket açıklığında bir gerilemeye yol açtığı kanıtlanmıştır.