The Relationship Between Meaning in Life and Religious Orientation among Undergraduate Students

Abstract

Research conducted across diverse cultural contexts is expected to enhance our understanding of the role of religion in individual meaning-making processes. In the Turkish context, previous studies have emphasized the need to examine the relationship between religious orientation and meaning in life across different sample groups, highlighting the necessity for further research. The present study, within the field of the psychology of religion, aims to investigate the relationship between undergraduate students’ levels of religious orientation and their levels of meaning in life. The sample consists of 519 students from various departments at universities in Turkey. Employing a quantitative research design, the study adopted a correlational model and utilized a survey method for data collection. Participants who voluntarily agreed to take part completed an online questionnaire. The data collection form included demographic questions (gender, age, place of residence, and socio-economic status) as well as items related to meaning in life and religious orientation. Following the acquisition of ethical approval, the “Meaning in Life Questionnaire” (MLQ) was used to assess meaning in life, while the “Religious Orientation Scale” (ROS) was employed to measure religious orientation. The data were analyzed using Pearson correlation analysis to examine the relationship between the two scales, followed by independent samples t-tests and one-way ANOVA to explore differences across demographic variables. The findings revealed a weak but statistically significant positive correlation between religious orientation and meaning in life. In addition, higher levels of religious orientation were associated with higher levels of meaning in life. Age was found to differentiate MLQ scores, with the oldest group reporting the highest levels of meaning in life. Place of residence was associated with differences in ROS scores, indicating that students living in rural areas exhibited the highest levels of religious orientation. No significant differences were observed on either scale with respect to gender. This study contributes to the literature by demonstrating a weak positive relationship between religious orientation and meaning in life among undergraduate students in Türkiye, thereby offering insights into the interplay between religiosity and meaning in life within this cultural context.Farklı kültürel bağlamlarda yapılacak araştırmaların, dinin bireysel anlam üretim süreçlerindeki rolünü daha iyi kavramaya katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Kültürümüzde konuyla ilgili yapılan araştırmalarda, çeşitli örneklem gruplarında dinî yönelim ve yaşamda anlam arasındaki ilişkinin incelenmesi gerektiğinin belirtilmesi, yeni araştırmalar yapılmasının bir ihtiyaç olduğunu göstermektedir. Din psikolojisi alanında yapılan bu araştırmanın amacı üniversite öğrencilerinin dinî yönelim düzeyleri ile yaşamda anlam düzeyleri arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Araştırmanın örneklemini Türkiye’deki üniversitelerin farklı bölümlerindeki 519 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Nicel araştırma deseni kapsamında gerçekleştirilen bu çalışmada, korelasyonel araştırma modeli benimsenmiş ve anketle veri toplama tekniği kullanılmıştır. Araştırmaya gönüllü olarak katılmayı kabul eden katılımcılara, çevrimiçi bir platform aracılığıyla anket soruları sorulmuştur. Araştırmada kullanılan online veri toplama formu ise demografik değişkenlere dair sorular ile yaşamda anlam ve dinî yönelimle ilgili sorulardan oluşturulmuştur. Gerekli etik izinler alındıktan sonra, yaşamda anlam düzeylerini tespit etmek için “Yaşamda Anlam Ölçeği” (YAÖ) ve dinî yönelim düzeylerini tespit etmek için “Dinî Yönelim Ölçeği” (DYÖ) kullanılmıştır. Ayrıca katılımcıların demografik özellikleri (cinsiyet, yaş, yerleşim yeri ve sosyo-ekonomik durum) hakkında veri elde etmek için bu değişkenlere dair sorular sorulmuştur. Elde edilen verilerden yola çıkarak öncelikle bu iki ölçek arasındaki ilişki Pearson Korelasyon Analizi ile incelenmiş ve ardından söz konusu demografik değişkenlere göre iki ölçeğin verilerinin farklılaşıp farklılaşmadığı t-testi ve one-way ANOVA testi ile incelenmiştir. Araştırmada elde edilen bulgulara göre öğrencilerin dinî yönelim düzeyleri ile yaşamda anlam düzeyleri arasında pozitif yönde zayıf düzeyde anlamlı ilişkiye ulaşılmıştır. Buna göre öğrencilerin dinî yönelim düzeyleri arttıkça, yaşamda anlam düzeyleri artmaktadır. Yaş açısından YAÖ verilerinin farklılaştığı ve yaşı en yüksek olan grubun yaşamda anlam düzeyinin de en yüksek olduğu tespit edilmiştir. Yerleşim yeri açısından DYÖ verilerinin farklılaştığı ve kırsalda ikamet edenlerin dinî yönelim düzeyinin en yüksek olduğu tespit edilmiştir. Cinsiyet açısından ise her iki ölçekte de herhangi bir farklılaşma tespit edilememiştir. Bu çalışma, Türkiye’deki üniversite öğrencilerinde dinî yönelim ile yaşamda anlam arasındaki zayıf pozitif ilişkiyi ortaya koyarak literatürdeki araştırma sonuçlarına katkı sağlamaktadır.