Dijital hikâye geliştirme etkinliklerinin ebeveynlerin dijital ebeveynlik ve teknoloji kullanım tutumlarına etkisinin incelenmesi

Abstract

İnternet dünyasında aktif olarak yer alan çocuklar çevrimiçi risklerle karşı karşıya kalmaktadır. Çocukların daha güvenli ve bilinçli bir internet dünyasında yer almaları ve çevrimiçi risklerden korunmalarında en büyük rol ebeveynlere düşmektedir. Ancak, birçok ebeveynin sosyal dönüşüme verimli bir düzeyde ayak uyduramadığı görülmektedir. Bu noktada ebeveynlerin dijital ebeveynlik rollerini sorgulamaları oldukça önemlidir. Bu bağlamda dijital hikâye etkinliklerinin ebeveynlerin dijital ebeveynlik becerilerini geliştirmede etkili bir araç olduğu düşünülmektedir. Tüm bu durumlardan yola çıkarak, bu çalışmadaki amaç dijital ebeveynliği konu alan dijital hikâye etkinliklerinin, ebeveynlerin dijital ebeveynlik tutumlarına etkisini inceleyerek dijital ebeveynlik yeterliliğini ortaya koymak ve farkındalık kazandırmaktır. Aynı zamanda ebeveynlerin teknoloji kullanımlarını inceleyerek, teknoloji kullanım tutumlarını ortaya koymak amaçlanmaktadır. Araştırma, karma yöntem modeliyle desenlenmiştir. Nicel boyutta yarı deneysel desen nitel boyutta ise görüşme yapılmıştır. Bu araştırma kapsamında kullanılan karma yöntem deseni açıklayıcı ardışık desen karma yöntemidir. Araştırmanın çalışma grubu, Batı Karadeniz Bölgesinde bulunan bir şehirde yaşayan ve farklı sosyo-demografik özelliklere sahip, çocukları Bilim ve Sanat Merkezinde ilk ve ortaokulda öğrenim gören 40 ebeveynden oluşmaktadır. Deney grubunda yer alan ebeveynlerin dijital ebeveynlik tutumları, dijital hikâye etkinlikleri ile gerçekleştirilen işlem sonrasında artış göstermiştir. Kontrol grubunda ise tutum puanlarında azalma olmuştur. Fakat deney ve kontrol grubunun dijital ebeveynlik tutumları arasında istatiksel olarak anlamlı bir farklılık oluşmadığı sonucuna varılmıştır. Bu araştırmanın sonuçlarına göre, hikâye geliştirme gibi tasarıma dayalı öğretim etkinlikleri, ebeveynlerin dijital ebeveynlik bilinci geliştirmesine katkıda bulunmaktadır.

Children taking place actively in internet world encounter online risks. Parents have the greatest role in helping children take part in a safer and more informed internet world and protect them from online risks. However, it is seen that many parents cannot keep up with the social transformation at efficient level. At this point, it is so important for parents to question their digital parenting roles. In this context, it is thought that digital story activities are effective instrument to develop digital parents competences. Based all these situations, the aim of this study is to reveal digital parenting competence and raise awareness by examining the effect of digital story activities about digital parenting on parents' digital parenting attitudes. At the same time, it is aimed to examine parents' technology use and reveal their technology use attitudes. The research was designed with mixed method model. Interview was conducted on a qualitative dimension and it was a quantitative quasiexperimental design. The mixed method pattern used in this research is the descriptive sequential pattern mixed method. The study group of the research is composed of 40 parents living in a city of Western Black Sea Region who have different socio-demographic features and children being at primary and elementary level of Science and Art Centre. The digital parenting attitudes of the parents in the experimental group increased after the digital story activities. In the control group, there was a decrease in attitude scores. However, it was concluded that there was no statistically significant difference between the digital parenting attitudes of the experimental and control groups. According to results of this research, design-based teaching activities such as story development contribute to parents' digital parenting awareness.